Werkbezoek aan Turkije met de FNV

Dinsdag 9 februari tot en met zaterdag 13 februari mocht ik deelnemen aan het werkbezoek naar Istanboel en Izmir. Het doel van dit bezoek is om contacten uit te wisselen tussen kaderleden van de FNV Metaal en onze zuster metaal bond Birlesik Metal.

IMG-20160222-WA0013De vakbond in Turkije werk op geheel ander wijze dan hier in Nederland, hier worden cao’s afgesloten door de gezamenlijke bonden, FNV, Cnv, vhp2 en de Unie. Bij een akkoord verklaart de minister de cao algemeen verbindend. Dit houdt in dat een cao voor alle werknemers in een bepaalde sector geldt, ongeacht of men nu lid is van een bond of niet. In Turkije moet een bond eerst 50 procent plus 1 leden hebben in de organisatie voordat men ook maar enig contact met de werkgever kan krijgen om afspraken te maken op het gebied van arbeidsvoorwaarden. Dit geldt dan alleen voor leden.

Ook zijn er vakbonden actief in Turkije die werkgevers gericht zijn en niet zitten te wachten op vakbonden die echt iets voor werknemers betekenen. Deze bond wordt de gele bond genoemd. Dit levert vaak een felle stijd op. Zo zijn we donderdagavond na het afsluiten van het seminar over kaderwerk in Europa in de metaalindustrie met verschillende auto’s naar een fabriek in Istanboel gereden waar een wilde staking was uit gebroken. 200 arbeiders hadden het werk neergelegd omdat 10 van hun collega’s waren ontslagen. Reden was vaag, maar het vermoeden bestond dat de directeur-eigenaar niet van plan was met de metaalbond te onderhandelen nu men 50% plus 1 aan organisatiegraad had behaald. En 10 leden minder zou dan voor hem de oplossing zijn.

Toen we bij de fabriek aankwamen met kaderleden uit verschillende Europese landen werden we met groot enthousiasme ontvangen door de 200 stakende arbeiders. Nu heb ik zelf de afgelopen 9 maanden 8 dagen moeten staken om een metaal cao te krijgen, maar de felheid en de solidariteit die men hier uitstraalde gaf mij toch wel kippenvel. Ons bezoek is niet zonder resultaat geweest, de volgende dag kregen we te horen dat de directeur het ontslag van de 10 leden had ingetrokken en dat de vakbond mocht komen onderhandelen voor betere arbeidsvoorwaarden. Birlesik Metal was dus erkent als de bond voor de werknemers. Deze solidariteit die we hier gezamenlijk hebben getoond kunnen we als partij steeds minder. Hierin hebben we een opdracht met elkaar.